Tja, met zo'n nieuw laptopje en een nieuwe router werkt het allemaal een stuk sneller! Ik kan nu ook heerlijk in de tuin werken met dit nieuwe scherm.

Kortom: ik ben helemaal in mijn nopjes met mijn nieuwe aanschaf. En dat wilde ik even met iedereen delen (vanuit de luie stoel achterin de tuin .

En mocht dit stukje ook in de USA gelezen worden door P: met standaard webcam en ik geloof geïntegreerde microfoon. Dus skype-away!

Je hebt zo van die dagen, of in dit geval, van die weken. Dan loopt het opeens.

Heb je je maandenlang sufgepiekerd over hoe je je professionele weblog eindelijk werkend kunt krijgen, is daar opeens het antwoord via het forum van WordPress. Daar biedt een wildvreemde zijn hulp aan en krijg ik de oplossing zomaar op een presenteerblaadje. Maak je je ‘zorgen’ omdat het zo lastig is om zakelijke klanten te werven, hoor je diezelfde middag dat er wellicht een klusje aan zit te komen. Loop je al heel erg lang met rugklachten en RSI-pijn, ontdek je een nieuwe bewegingsleer die je wellicht van je problemen afhelpt. En daar biedt zich zomaar een nieuwe zangeres aan voor het Close Harmony-kwartetje, vlak nadat de vorige kandidaat liet weten dat ze toch maar niet mee komt doen.

En tot overmaat van geluk – vergeef me het foute gebruik van de uitdrukking – lijkt het voorjaar eindelijk echt te beginnen.

Daar zit ze dan. Het kleinste streepje zonlicht op te vangen op de tuintafel

De oogjes dichtgeknepen van genot?

prrrr prrrrrr haar snorharen trillen af en toe in de wind

en haar oortjes bewegen als ze iets hoort zoemen of brommen

langzaam rekt ze zich uit ze draait rond en vindt een nieuw plekje in de zon

Een paar weken geleden was daar opeens het slechte nieuws: mijn vader heeft mogelijk / waarschijnlijk longkanker. Sinsdien hangen er donkere wolken boven ons leven. Alle mogelijke scenario’s heb ik al de revue laten passeren, maar uiteindelijk weet je helemaal niets.

Dus kun je niets anders doen dan afwachten, in onzekerheid. En dat wachten duurt lang, zeker als er vanalles misgaat met het plannen van onderzoeken en de datum van de uitslag steeds uitgesteld wordt.

Morgen is het zover. Het uur van de waarheid. Ik hoop op het beste en vrees het ergste. En terwijl ik de afgelopen weken vooral snel zekerheid wilde hebben over het lot van mijn vader, slaat vanavondvooral de angst toe. Wat als? Maar ik kan de tijd niet tegenhouden en morgenochtend komt onherroepelijk dichterbij. Net als de waarheid. Wat het bericht ook wors

Vandaag werd ik geïnterviewd voor de zakelijke bijlage van de lokale krant,voor een artikeltje over mijn business. Misschien zou er ook een fotograaf meekomen, misschien ook niet…..

Ik was al drie maanden niet naar de kapper geweest en wilde het risico niet nemen. Dus toog ik gisteren naar mijn favoriete kapsalon. Kapper Rob keek met verbaasde ogen toen ik binnenkwam. ” Wat zijn ze lang!” Het was duidelijk geen overbodige luxe dat weer eens binnen kwam lopen. Hij knipte een mooie nieuwe coupe, niet te netjes, niet te wild, en adviseerde me om die nacht maar rechtop te slapen. Voor het geval ik toch in slaap zou vallen, wees hij me ook stap voor stap hoe ik mijn haartjes zelf in model kon brengen. Vol vertrouwen (in zijn vakmanschap, denk ik) wenste hij me veel succes met het interview.

Vanochtend stond ik op met kriebels in mijn buik. Halverwege de ochtend paste ik de verschillende outfits die ik geschikt achtte – ik weet inmiddels dat ik dit niet tot het laatste moment moet uitstellen. Ik koos (hoe kan het ook anders) voor de eerste en bedacht me en passant nog dat een echte passpiegel toch eigenlijk ook heel handig is.

Ruim op tijd en helemaal opgetut (de mensen die me kennen weten dat zoiets niet zo heel vaak voorkomt…) stond ik bij het Van der Valk. Met knikkende knieën, nog snel even naar het toilet om mijn verwaaide haartjes op de juiste plek te leggen. Allemaal moeite voor niks, bleek even later. Wel de journalist, maar geen fotograaf.

Ik vind het niet zo erg. Ik weet nu dat ik er dankzij de aanwijzingen van kapper Rob prima uit zal zien als de fotograaf echt voor de deur staat. En dat geïnterviewd worden helemaal zo eng niet is.

Een dagje tuinieren, bruinverbrand, lekker buiten In de boeken snuffelen, namen van planten komen voorbij. Nog even en dan ben ik een echte tuinexpert In mijn dromen dan

In het tuincentrum blijk ik niet alleen Nog meer mensen die dromen van kleuren en geuren, We voelen de vlinders in de lucht.

Het licht wordt zwakker, de eerste sterren worden langzaam zichtbaar aan de blauwe hemel. Uit de tuin van de buren klinkt gelach. Ik zit met een roseetje stilletjes te genieten van mijn heerlijke tuintje. Donderdag heb ik nog hard gezwoegd om de stenen weer schoon te krijgen. Het kon niet langer wachten, nog even en het was een pseudo grasveld geweest. Maar nu zijn ze weer geel, net zo zonnig als het weer.

Ik geniet dus van mijn noeste arbeid, dubbel overigens. Ook mijn lichaam ondervindt nog de gevolgen van een middagje schrobben in de achtertuin. Ondanks de verwoede pilatesoefeningen op zolder, blijken mijn rugspieren en hamstrings niet opgewassen tegen zulk bruut geweld. De warme douche hielp eerder ook al niet, vandaag lijkt het niet veel anders te zijn. En dan mijn schouderbladen. Roodgeblakerd voelen ze na twee dagen nog steeds aan alsof ze een uur te lang in de oven hebben gelegen. Ik smeer crèmepjes, maar de verkoeling blijft uit. Gelukkig voel ik het alleen als ik iets anders aantrek, dus de komende dagen hou ik dit shirt maar gewoon aan.

Maar al dat lichamelijke leed kan dus niet voorkomen dat ik het gewoon naar mijn zin heb, daar in mijn achtertuintje. Het feit dat het zo’n heerlijke zwoele zomeravond is (en dat in de lente), maakt het geluksgevoel helemaal compleet. Waar heb ik dit toch aan verdiend? Slechts een sombere gedachte vanavond: het was nóg mooier geweest als ik de heerlijke tuin en rosé vanavond gezellig had kunnen delen met wat vrienden. Dus…. morgen maar eens wat mensen uitnodigen om gezellig langs te komen.

Het grote nadeel van dat kleine toestel…. Voor je het weet, heb je op de verkeerde knop geduwd en wordt je bericht verstuurd….

Wat ik wilde zeggen: ik ben tegenwoordig en echte oma en ga altijd vroeg naar bed. Schoonheidsslaapje noem ik het, maar of het dat ook is…..

Zo, nu de test met het mobloggen is gelukt, kan ik weer echt van start gaan En wie weet, ben ik dan weer vaker in web-logland te vinden dan de laatste tijd het geval was. Want zo’n pda pak je toch sneller even dan dat je de laptop opstart. Tenminste, dat is het idee.

Eens even kijkje wat ik jullie allemaal te vertellen heb…. De eigen zaak begint te lopen en sinds 1 maart werk ik nog maar 2 dagen per week bij mijn werkgever. Niet dat het al echt storm loopt, maar acquireren kost nou eenmaal tijd en dus heb ik de stap gewoon gewaagd. En helemaal ook, dat wil zeggen zonder vangnet. Geen onbetaald verlof, zelfs geen terugkeergarantie gevraagd. Gewoon keihard ontslag genomen. Ik wil er echt voor gaan en vind dat ik er dan ook echt voor moet kiezen.

Ik woon nog steeds heerlijk in mijn huisje en geniet volop van mijn tuin met dat mooie weer. Ik woon echter niet meer alleen. Enige tijd geleden werd ik namelijk geadopteerd door Pieke.
Pieke is een beetje rossig met grijs en kan erg klaaglijk miauwen als hij honger heeft of aandacht wil. Vorig jaar kwam hij mee met de nieuwe buren, maar hij besloot uiteindelijk hier zijn intrek te nemen. Volgens de buurman vooral door een verschil van mening met de labrador des huizes. In ieder geval heb ik dus tegenwoordig een kat, een echte knuffelkat nog wel!

Later meer over Pieke en de eigen business (echt waar, ik beloof dat jullie dit keer geen 2 jaar hoeven te wachten!), nu is het tijd voor bed. Want ik ben tegenwoo

Maar dan…… (tromgeroffel…)….. De ultieme test: lukt het ook vanaf mijn pda? Want daar ging het tenslotte om, niet?