Een paar weken geleden was daar opeens het slechte nieuws: mijn vader heeft mogelijk / waarschijnlijk longkanker. Sinsdien hangen er donkere wolken boven ons leven. Alle mogelijke scenario’s heb ik al de revue laten passeren, maar uiteindelijk weet je helemaal niets.

Dus kun je niets anders doen dan afwachten, in onzekerheid. En dat wachten duurt lang, zeker als er vanalles misgaat met het plannen van onderzoeken en de datum van de uitslag steeds uitgesteld wordt.

Morgen is het zover. Het uur van de waarheid. Ik hoop op het beste en vrees het ergste. En terwijl ik de afgelopen weken vooral snel zekerheid wilde hebben over het lot van mijn vader, slaat vanavondvooral de angst toe. Wat als? Maar ik kan de tijd niet tegenhouden en morgenochtend komt onherroepelijk dichterbij. Net als de waarheid. Wat het bericht ook wors